بعدن

با دوستانش روی یک گاری دستی ،زیر راه پله ها نشسته بود و مثل همیشه سر خوش بود از بودن با انها.   اما تنها دلیل سرخوشی اش این نبود ،امروز او را هم دیده بود.
مثل همیشه فقط به همین نگاه قانع بود  و  مثل همیشه در لحظه دیدار در جهت مخالف هم حرکت میکردند  و  مثل همیشه هیچ انتظار نداشت که بیاید. این تقریبن یک امر مطلق و عادت شده بود.
اما آمد. وقتی به زیر راه پله ها رسید،دختر و دوستانش  شوخی قشنگ میکردند. برای هم شیشکی می کشیدند و غرق خنده بودند طبیعتن. دختر روی گاری دستی به چپ و راست میرفت  و  پشت به او بود  و  با او هم جهت،در جهت مخالف دوستانش.با این که محاسباتش به هم ریخته بود پسر، اما گفت.  دختر در کنار دوستانش سر خوشانه جواب داد: میشه  بعدن.
پسر رفت.هر دو اما میدانستند که، میشود بعدن.هر چند،این اتفاق برای پسر نادر بود  و  هر چند سال یکبار می ا فتاد تا بعدن. 

/ 6 نظر / 6 بازدید
دلتنگی های خیابان شانزدهم

در عوض من آخماتوآ نخوانده ام! کتاب پوری را بخوان. فقط امیدوارم برای تو که آخماتوآ را خوب می شناسی توی ذوق نزند! پ. ن:‌ این سطرها را در جواب کامنت دلتنگی های ... گذاشته بودم اما دیدم این امکان پاسخ به نظرات ناحوانمردانه است! بنابراین در وبلاگ ذهن قرمز پاسخ دادم به نظرت.[پلک]

شادی سلیمی

خب بعدن بهتر از هرگزه!این بعد بالاخره یه روزی میرسه حالا کی و کجاشو خدا میدونه!

AfI

به نظر من دخترها از گفتن کلمه ی بعدن بیشتر لذت میبرن و این کاملا" طبیعیه دلیلش هم لذت قبل از رسیدن به مقصوده یعنی اون پسر . به نظر من این دختر کمی ترسو بود و همین نکته اونو دوست داشتنی تر میکنه.حداقل من همچین برداشتی کردم

AfI

در کل جالب بود مرثی