دردهای دوازده سالگی

اصلن میدانید من چه میخواهم؟ آنچه من میخواهم کمی دل و جرات است.اگر میتوانستم بهت بگویم دیگر لازم نبود بنویسم.
اصلن من از نوشتن وکاغذ و قلم و هر چه مدرسه است بدم میآید.همین الآن هــــم مرا از کلاس بیرون  کرده اند.گفته اند بروم خانه،  بـــا تو برگردم.  اما مــــن  اگر شده ،از مدرسه هم اخراج شوم اینکار را نمیکنم. اصلن من میدانم این مرتیکه برای چه مرا از کلاس بیرون کرده.  فقــــط  به  خاطر اینکه  تو هفته پیش نیامدی مدرسه مـــــــــا.  اصلن به خاطر اینکه تو هر هفته میآمدی مدرسه مــــــا.                                                              
حالا نمیدانم خودت فهمیدی که دیگر نــیایی یا از هفته آینده دوباره روز از نو،مـــی آیی مدرسه.    من از این بدم می آید که روزهایی که میآیی مدرسه ،مـــن محبوب ترین بچه کلاس شوم. اصلن چرا باید در کلاسی درس بخوانم که همه حداقل  دو سال از من بزرگترند، فقط به خاطر  ایــنکه  تو خواسته ای. آخر مــن می باید الآن دوم  راهنمــایی میبودم   و میز آخر مینشستم ،نه  اول  دبیرستان و مــــــیــــــــــــز اول.                                                                                                           

همه بچه های کلاس سبیل شان را میزنند  اما من هنوز سبیــلی چیـــزی جاییـــم  در نیامده و این مایه شرمساری است مــــادر،شــــــرمســـاری، میفهمی.    تو به پــدر  هــــــــــم میگویی  که   سبیـــل   نگذارد  ،  اصلن میدانی چه میگویــــی؟

شاید فکر میکـــــنی  سبیــــل آدم را زشـــت میکند. حالا که ایـــنـــطور است  من آرزو دارم  زشت ترین  آدم روی زمین باشم تــا دیگر کسی به من نگوید بچـــه  خوشــــگل. تو اصلن میدانی  بچه خوشگـــــل  یعنی چــــه؟  نــــــه، نمیــــدانی.  چون نمیـــــدانی هر       وقت  به  مدرسه  مــا مـــی آیـــی، توالــــــت  میکنی.                                 من واقعن نمیدانم  تو  هنوز نفهمیده ای  خوشــــگل بودن چه درد بـــدی است؟                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

/ 8 نظر / 16 بازدید
سارا آرامش

آخه ...گ ولی به اندازه خودش دردهای بزرگیه من که یواشکی سیبیلهام و دم ابروهام رو می زدم... یه بار هم یواشکی موهام رو هایلایت قهوه ایی کردم و از اون به بعد توی خونه روسری سرم می کردم تا مامان اینا نبین و اما داستان از اونجایی شروع شد که خواهرم شک کرد و نصف شب همراه مادرم اومدند و وای............................[نیشخند]

چشم عسلی

آخی...کوچولو...ناراحن نباش... بابا بد نیس که آدم خوشگل باشه...مامانش خوشگل باشه...تازه باباشم سیبیل نذاره...ناشکری نکن بچه جون...حالا اگه زیونم لال زشت بودی زمینو زمانو به هم می دوختی...بابا خوشگل...[نیشخند][چشمک]

شادی

خب خدا رو شکر یه بار هم یکی طرف ما زشتا رو گرفت! اما زشت بودن هم مضراتی دارد من ترجیح میدادم خوشگل باشم با همه حرف و حدیث هایش!

دن کیشوت

دردهای سختی بود این دردهای 12 سالگی[ناراحت]

مسافر

سلام یاد اولین روز مدرسه ام افتادم. اولین روز بود ولی اولی نبود من پیش از اینها هم به مدرسه رفته بودم به همراه مادر برای همراهی برادر، سفرهای کوتاه جالبی بود به درون جنگل های آکنده از رستنی هایی به نام کودک. سبز، اما تکیده از خستگی دوران آموزش، ولی من به مانند مجنونی دیوانه نمیدیدم کلافگی دیگران را از مدرسه. چرخ چرخنده روزگار مرا بدانجا رهنمون شد و من شدم دانش آموز، باور نخواهید کرد که من جلو می دویدم و مادر با نفرین که آرامتر ای ... خوب برای اولین بار به یکی از آرزوهای پیشینم رسیدم، فکرش را هم نخواهید کرد که چه بود. صف، من عاشق صف بودم و رسیدم به اولین معشوق. بعد از داد و بیدادهایی که خانمی که بعدها فهمیدم مدیر است - و اصلاً مدیر یعنی چه – و من به شخصه نه گوش میدادم و نه به گوش گرفتم به سر کلاسهایی که مادرانمان – و بعضاً پدران – راهنمایی میکردن ( و بهتر بگویم راهنمایی می شدند ) رفتیم، وای عجب دنیای زیبایی بود این کلاس( دیوارهایی خط خطی ، میزهایی شکسته و پنجره و تخته ایی کثیف ) مملو بود از ترس، آری از جمع فقط من شاد بودم و ترسی نداشتم. بعد یک خانم چاغ فیل پیکر به سر کلاس آمد و گفت من معلم شما هستم. خلاص

شادی

کجایی قرمزی؟من اومدم تو هم بیا دیگه!

حامد ابراهیم پور

سلام قرمزی جان.حسابی دلم گرفت وقتی این پستت را خواندم...قلمت را دوست دارم برادر جان...